Table of contents
« Vorige Volgende »
Passage uit een manuscript van het boek uit april 1997 dat me door Elsbeth werd aangeboden.

Waarom gaat iemand eigenlijk naar een 'hypnotiseur?' Dan moet er toch wel behoorlijk mis zijn, toch? In hun geval was er één ding mis. Ze kregen maar geen derde kind.
Het was geenszins een obsessie, maar het verbaasde hen wel dat het gevoel van onvrede zo bleef hangen. Dit paste helemaal niet bij hen. Waarom konden ze hier dan toch niet overheen stappen?
Vreemd, zij altijd zo vrolijk en flexibel, zou daar soms meer achter zitten? Een geheimzinnige blokkade? En zo kwamen ze er toe om die afspraak met een 'hypnotiseur'' te maken.

Nieuwbouwwijk, modern interieur, ligbank met luidsprekers er in. Meneer de kamer uit en ontspannen maar. Geheel ontspannen (het hart klopte in haar keel) fantaseerde ze met de stem mee over een huis, zo prachtig harmonieus ingericht, waar nog één kamer was, waar nooit iemand aan toe was gekomen, een rommelhok, waar nodig eens de bezem door moest. Ze liep er in gedachten naartoe, helemaal beneden in het huis, en deed de deur open. Ze zag bijna niets in de kamer, knipperde met haar ogen, zo donker was het. Of ja, toch! Op de voorgrond:een oud roestig spijlenbedje, klein, voor een kind? Een gebroken pop ernaast, in verwrongen houding, met wit gebroken gezichtje.
'Kun je niet méér zien? Nee? Opruimen dan maar, gooi die boel eruit, gooi alles weg en verf die kamer in je lievelingskleur. Tel van 5 terug naar 1 en je bent wakker' 'Nee' dacht ze bijna vrolijk. 'Ik ben de hele tijd al wakker. Hypnose werk niet bij mij hoor. Maar mijn fantasie is groot', dacht ze.
De tweede afspraak verliep heel anders: 'Ga maar met de bus' Nooit is een raad van F. vergeefs. 'Weer op een patiëntenbank?' vroeg ze alweer luchtig. O, Als je het zó ziet blijf dan maar gewoon op je stoel zitten. Recht op, handen open. Ogen dicht. Als je zo zit, voel je dan ergens een blokkade? ''Ja al heel lang een knellende band om mijn middenrif, hier vooraan vooral, net alsof mijn adem er niet langs kan, die moet ik er ver achterlangs halen, naar mijn buik, maar meestal lukt dat niet eens, dan blijft hij daarboven. Deze keer was het hypnosebeeld geen huis, maar een boomstam met jaarringen. Helemaal terugtellen naar de eerste, de kleinste, dat is het ontstaan van de boom,... of van jou... En ga nu eens terug naar daarvóór, waar was je toen, in wat voor'n omgeving liep je rond, hoe was het landschap? Meteen, en dat was de link, liep ze door haar favoriete landschap, het Franse landschap, Hé, wat apart! Zo'n weggetje, waar ik altijd mee dweep. Ik loop daar tussen de velden..'

'Hoe voel je je terwijl je daar loopt?' Opeens niet lopen, rennen, rennen, hijgen! Ze voelt de rennende voetstappen. Angst, weg, wegrennen van iets, van wat? ' Van de dood'; ze schreeuwt van angst en huilt. 'Ga nu eens terug naar die blokkade en voel, voel wat het is' met ogen dicht brengt ze haar handen naar de loden last op haar middel, wat is het? 'Mijn kind Het is mijn kind! Ik ren met mijn kind tegen me aangeklemd, en het is gewikkeld in een roodbruine doek!' En dan wat gebeurt er? Ze pakken het af. Ze pakken het van me af! Huilend en hyperventilerend hapert haar verhaal, ze durft niet verder te kijken. "Het glazen driehoekje met de ogen volgen" brengen de beelden weer op gang, het is té erg! Ga er anders boven zweven en kijk er naar zonder het te hoeven voelen, wat zie je dan van zo'n afstand? Ze ziet beneden zich een jonge vrouw rennen, klein, met blond lang haar, wapperend van onder een rouwmutsje, zwarte rokken. Ze rent weg van een kerkhof, naar iets van drukte toe. Vuur! Soldaten! Dan is ze weer beneden in het gevoel. Ze rent naar die soldaten toe, die haar grijnzend opvangen; het kind, gewikkeld in de roodbruine doek, overpakken (ze voelt hoeveel kleiner ze is dan de soldaten) en dan?

Nee, ik durf het niet te zeggen, ik kan het niet zeggen..
Zeg het maar wel, wat je ziet is gebeurd
'Ze gooien het in het vuur!'.........
en jij, Jijzelf?
Hier houdt het op, hier houdt alles op, 'Ik strompel voort, of terug, links langs het landweggetje en ik ga dood'
Ga je dood? Hoe ga je dood? 'Ik struikel voorover, wanhopig, opeens ben ik helemaal in mezelf gekeerd. Ik lig voorover en ik voel hoe mijn rechterkant koud en stijf wordt. Alleen links leeft nog, en mijn gedachten. Dan opeens zijn alleen mijn gedachten er nog; ik hang zo'n 30 cm boven mezelf, wat een opluchting!! En ik vertrek, langs mijn linkervoet, die ik nog precies voor me zie in het zwarte rijglaarsje met zwarte kous. Ik stijg op, naar een blauw hemel en wie me opvangt?
F.. F..van nu, aan wiens gezicht ik alles vertel'
In de bus terug zit ze, in gedachten nog in de andere tijd, tussen de mensen van nu. Het gaat nog door, rond haar hoofd, de beelden blijven komen, steeds gedetailleerder. Veel wordt duidelijk. Haar hele wereldbeeld tuimelt voorover, achterover. Gevoel overwint tijd. Dat is dus de verbazingwekkende ontdekking van het kind, wat zegt:' Wat gek, dat ik besta' of dat ík ben of dat pas na zo.n jaar of drie ontdekt dat Abette haar "Ik" weer is. De afschuw, de rouw en de angst rond haar eigen dood doen haar vergeten dat ze in een gele stadsbus zit en ook nog eens moet uitstappen bij een bepaalde halte. De gedachte aan haar dode kind en haar wanhoop, haar onmacht het te kunnen redden, doen haar huiverend en klappertandend teruglopen naar huis. Waar aangekomen ze beseft, dat zij voortaan alles anders zal zien.

Webshop voor zelfhulp

Voor thuiswerk met zelfhulp-cd's (en downloads) bij o.a. stresspreventie, slaapproblemen, vlieg -en faalangst, persoonlijke ontwikkeling

het Kernfusiemodel®

Klik om de videopresentatie 'komen tot herverbinding' in het kader van Kernfusietraining® en TA te bekijken
Klik om de videopresentatie 'komen tot herverbinding' in het kader van Kernfusietraining en TA te bekijkenn

Voor het effectief bereiken van persoonlijke Zelfoptimalisatie kan ook dit model worden ingezet bij coaching

Bekijk hier de powerpointpresentatie [Adobe Acrobat PDF - 788.36 KB]

Mail ons...

U kunt ons bereiken via de (mail) adressen op de contact pagina