Marcus van de Quote wordt een beter Mensch door familieopstellingen op 17 maart 2007. 
Bij Luuc en Marja Christiaanse van de Mee-denkers
marcus-1
Om eindelijk eens af te rekenen met zijn vadersyndroom volgt Marcus Polman een workshop: familieopstellingen. Hij komt terecht in een surrealistische film over zijn eigen leven en maakt opnieuw kennis met zijn beide vaders.
 
Ik had een zwakke vader. Of eigenlijk twee vaders. En eigenlijk was het allebei niet veel. Ze waren er, maar vooral ook niet.
Misschien is dat wel de oorzaak dat ik met grote ontroering kan kijken naar een tv-commercial waarin vader en zoon kameraadschappelijk praten over de hypotheekrenteaftrek. Of over beleggingskansen op de beurs. Of - vind ik ook altijd mooi – zo'n stereotiep male-bonding tafereel waarbij vader gezeten in Chesterfield, met glas cognac en afterdinner sigaar, zijn zoon wijze levenslessen meegeeft over bijvoorbeeld het mysterie vrouw. Het soort vader dat ik nooit heb gehad.
Op andere momenten koester ik mijn gemankeerde vaderrelatie. Als motor achter een glansrijke carrière. Dat ik de daadkracht mag hebben die zij allebei ontbeerden. Hebben de meest invloedrijke CEO's en de hoogste genoteerde Q-500-leden hun succes niet juist te danken aan groot of klein vaderleed?
Toch blijft het knagen. Als ik écht een beter mensch wil worden moet ik hier eindelijk eens mee af rekenen. De hoogste tijd dus voor een workshop familie-opstellingen.
 
Luuc zit op de bank. Samen met drie teddyberen. Hij vertelt een verhaal over het principe achter familieopstelllingen, een therapeutische methode die dertig jaar geleden door de Duitse grondlegger Bert Hellinger is ontwikkeld. Luuc spreekt over onverwerkte 'pijn'. En over overlevingsstrategieën. Dat wij in ons leven manieren ontwikkelen om met pijnlijke ervaringen uit het verleden om te gaan. De een speelt de eeuwige clown van het gezelschap, soms tegen de klippen op. Gedrag dat misschien al teruggaat naar een jeugd waarin vader en moeder altijd ruzie maakten en kindlief met grapjes de goede vrede wilde handhaven. Of de perfectionist met notoire faalangst die opgroeide met een autoritaire vader voor wie alleen het beste goed genoeg was. Het komt allemaal in de beste families voor. En er is natuurlijk mee te leven. Maar vroeg of kan dit verwaarloosde grote of kleine leed tot ontwrichtende problemen leiden, meent Luuc Christiaanse, oprichter van de Meedenkers, therapeut en gespecialiseerd in familieopstellingen. Hij ziet de probleemgevallen regelmatig zijn praktijk binnenkomen. Vastgelopen carrières. Kapotte relaties. Chronische gezondheidsklachten. Burn-out. Nare dingen. Deze zaterdag gaan wij, twaalf nieuwsgierige lotgenoten, allen onbekenden van elkaar, wroeten naar onze eigen familiewortels in een poging deze ellende voor te zijn.
 
marcus-5
 
Deelnemer Ruud wordt uitgenodigd om naast Luuc op de bank te zitten. Luuc vraagt hem naar zijn onderwerp, een vraag waar Ruud mee worstelt. Dat gaat zo:
Wat is jouw 'hulpvraag'?
Ik heb een angstige en autoritaire vader.
Hoe heb je daar vroeger op gereageerd?
Door hem te pleasen.
Doe je dat nog?
Niet meer.
Wat doe je nu?
Negeren.
Benadeel je jezelf daarmee?
Ja. Eigenlijk vind ik mijn vader zielig. Dat vind ik vervelend.
Hoe voelt dat?
Ik krijg letterlijk een knoop in buik als hij mij opbelt om contact te zoeken.
 
marcus-2
 
En nog wat vragen, niet langer dan drie minuten, hooguit. Dan wordt Ruud uitgenodigd om deelnemers te kiezen die een rol willen spelen in zijn opstelling. Representant zijn, heet dat volgens deze methodiek. De vader, de moeder, de broers en zussen worden intuïtief gekozen. Een voor een zet Ruud de representanten in de ruimte, op een plek die hem juist lijkt. Inclusief een representant voor zichzelf. De overige groepsleden, ook Ruud, kijken toe en kunnen eventueel later - op verzoek van begeleider Luuc - inspringen.
Ik kijk toe. En toeval of niet, ik ben de laatste die aan de kant blijft zitten. Luuc stelt vragen en verwisselt posities van de deelnemers. Alsof het poppetjes zijn. "Hoe voelt dit?" "Waar zou je liever willen staan?" "Voelt dit nu beter?". Er ontrolt zich langzaamaan iets wonderbaarlijks voor mijn ogen. De representanten lijken zich als werkelijke familieleden ten opzichte van elkaar te gedragen. Deelnemers zeggen het warm of koud te krijgen van elkaar of voelen juist niets. Is dit soms een bizar toneelstuk? Toch lijkt het vanzelf te gaan, met levensechte reacties. Al snel lopen de emoties hoog op. Niet alleen bij hoofdrolspeler Ruud, maar ook bij de representanten. Er zijn tranen. En er wordt – geritualiseerd – troost geboden.
Ik kan niet geloven waar ik naar kijk. Tot ik zelf wordt uitgenodigd om mee te doen. Ik word gevraagd een overleden familielid te representeren en treedt binnen in de opstelling. Of ik op de grond wil liggen. Voel ik de onzichtbare energievelden waar Luuc eerder over sprak? De velden waarmee wij ons allen verbonden weten zonder dat wij daar erg in hebben? Ik weet het niet. In ieder geval ga ik, zoals verzocht, aanvankelijk met bonzend hart, liggen op de grond. Het vreemde is: het voelt al snel niet meer idioot. Luuc stelt vragen. Ook aan Ruud die nu ook zelf staat opgesteld. Ruud staat tegenover zijn gerepresenteerde vader. "Wil je buigen voor het lot van je vader? En hem bedanken wat hij wél voor jou heeft gedaan?" zegt Luuc. Ruud richt zich tot zijn gerepresenteerde vader. Hij buigt en bedankt met de letterlijke woorden. Zijn stem klinkt verstikt. Ik word, nog altijd liggend op de grond, plotseling overvallen door een grote droefheid. Een vreemde droefheid. Een die niet van mij is.
De opstelling is afgelopen. Ruud 'ontheft' ons op instructies van begeleider Luuc van onze rol met een ritueel uitgesproken dankwoord, staande in een kring. "Bedankt dat jij hebt willen staan voor mijn dode familid lid. Nu ben je weer Marcus." We worden gevraagd om letterlijk uit een denkbeeldige ring te stappen en daarmee de representatie-rol achter ons te laten. Terug naar de werkelijkheid.
 
marcus-4
 
In de opstellingen van mede-cursisten die volgen representeer ik achtereenvolgens: de partner van een vrouw die eigenlijk van haar partner afwil, een stiefvader en een zwart schaap van de familie. Steeds weer die vreemde sensatie, in hevig of minder hevige vorm, afhankelijk van de 'rol' die mij wordt toebedeeld. Maar iedere keer alsof ik in een andere dimensie treed.
Het is tijd om mijn eigen verhaal te onderzoeken. Ik zit naast Luuc op de bank en beantwoord enkele summiere vragen over mijn familieomstandigheden. Ook ik kies verschillende personen als representanten, waaronder mijn twee vaders. Marja, de zakenpartner van Luuc en co-trainer, vraag ik mijzelf te representeren.
Ik kijk toe hoe Luuc schuift met de representanten die ik als familieleden heb uitgekozen: broers, zus, ouders, enkele vrienden van de familie. De namen klinken voor mij vertrouwd maar ze worden hier door wildvreemden uitgesproken op een toon alsof iedereen ze al jaren kent. Voor mijn ogen ontrolt zich een familieverhaal dat steeds meer mijn verhaal is. Een surrealistsiche ervaring. De reacties en familieverhoudingen in de opstelling komen op een onverklaarbare manier overeen met de werkelijkheid. De grappige dingen, maar vooral ook de pijnlijke. Alsof ik kijk naar de film van mijn eigen leven. Nu ik met de ogen van een toeschouwer naar mijn eigen leven kijk, lijk ik de ware betekenis van al die bekende familiepatronen pas echt te kunnen doorgronden. "Ik ben heel erg boos", hoor ik Marja zeggen. En het is alsof ik mijzelf hoor.
 
marcus-3
 
Ik neem op verzoek van Luuc de plek van Marja over en sta in mijn eigen opstelling. Opnieuw die vreemde spanning. Luuc bevraagt mij en mijn verschillende familieleden. En dan sta ik oog in oog tegenover mijn denkbeeldige beide vaders en mijn moeder. Het voelt levensecht. Ik voel mij groter en sterker dan hen - zoals het ook altijd is geweest. "Dit is het wel het laatste waarmee ik jou heb willen belasten," hoor ik vader 1 – hij is geëmotioneerd – op voorspraak van Luuc zeggen. Ook vader 2 krijgt een rituele zin. "Deze lading hoort niet bij jou, alleen de liefde was voor jou bedoeld. Laat de last bij ons, en neem de kracht van ons mee," zegt vader 2. Mijn gerepresenteerde moeder aait – zoals ze in het echt zou doen - zwijgend en met een glimlach over mijn schouder. Er rollen tranen over mijn wangen. Deze droefheid niet van een ander. Maar van mij.
De sessie is ten einde. Ik voel een grote innerlijke rust en kracht. De kracht van twee, sterke, vaders. Ze zijn er niet, maar ook weer wel.
 
Goeroe: Bert Hellinger, grondlegger van de therapeutische methode Familie-opstellingen
Locatie: workshop Familieopstellingen bij de Meedenkers (www.mee-denkers.nl) in Amsterdam onder leiding van Luuc Christiaanse en Marja Wijntjes
Kosten: voor representanten: €25,-- Voor deelnemers met een eigen opstelling € 100,--
Iedere deelnemer krijgt het zelfhulp-boek met zelfhulp-cd's de Verlichting cadeau
Tijdinvestering: 1 dag
Wijze les: "Buig voor het lot van je ouders"
Goeroepotentie: 9 +
 
marcus-6

Webshop voor zelfhulp

Voor thuiswerk met zelfhulp-cd's (en downloads) bij o.a. stresspreventie, slaapproblemen, vlieg -en faalangst, persoonlijke ontwikkeling

het Kernfusiemodel®

Klik om de videopresentatie 'komen tot herverbinding' in het kader van Kernfusietraining® en TA te bekijken
Klik om de videopresentatie 'komen tot herverbinding' in het kader van Kernfusietraining en TA te bekijkenn

Voor het effectief bereiken van persoonlijke Zelfoptimalisatie kan ook dit model worden ingezet bij coaching

Bekijk hier de powerpointpresentatie [Adobe Acrobat PDF - 788.36 KB]

Mail ons...

U kunt ons bereiken via de (mail) adressen op de contact pagina