Table of contents
« Vorige Volgende »

Casus systemische verstrikking door verdrongen verdriet. (door Luuc Christiaanse, famielieconstallatie opsteller, lid SONT en tot 31-12-2016 van het NGVH): Vanaf 1 januari 2017 lid NVPA en geregistreerd bij de RBCZ.

Moeilijk opvoedbare dochter blijkt het verdriet van moeder en de machteloosheid van vader te dragen.
(In het licht van het systhemisch werken volgens Bert Hellingers Orders of Love).

Hoe een gezin verstrikt geraakt is door onverwerkte rouw. (deze casus staat ook beschreven in het boekje 'de Verlichting' uit 2007)

Een jonge vrouw, laten we haar Kim noemen, biedt zich aan voor therapie omdat heel onzeker is en moeite heeft om relaties aan te gaan en omdat ze van haar omgeving feed-back krijgt dat ze geen rekening met anderen houdt. Sommige problemen waar een kind mee zit lijken onoplosbaar door een intrapsychische aanpak alleen. Ook door de problemen op gedragsniveau te bekijken en interpreteren levert dan niets op.
Een fenomenologische visie, vanuit Liefdevolle observatie vanuit een lege geest van het gehele gezin, die geenszins op ego-niveau geïnterpreteerd mag worden blijkt zicht te werpen op de gemeenschappelijke familieziel van het gezin van herkomst van het kind.

Door niet alleen afzonderlijk naar het kind te kijken maar ook het functioneren van het hele gezin te betrekken bij het probleem geeft een familievoorstelling een brede fenomenologische kijk op het probleem. Vaak wordt dan ook duidelijk hoe zwaar een kind het kan hebben als het de pijn van een of beide ouders uit een zielenloyaliteit tracht te dragen. Door naar alle betrokkenen een open niet-oplossingsgerichte houding in te nemen kan veel aan het licht komen wat bij andere werkwijzen bedekt blijft. De verwarring en verstrikking waarmee het kind leeft, wordt duidelijk als licht wordt geworpen op het intense verdriet wat de moeder tracht te maskeren. Het kind voelt soms dat het verdriet, waar de moeder mee behept is ondragelijk is. Het gaat over een gezin waarvan de vader eerder getrouwd is en twee kinderen uit een vorig huwelijk heeft en lang voordat hij zijn tweede vrouw trouwt krijgt zijn vrouw een aantal miskramen van hem. Deze vrouw heeft ook al eerder vier miskramen uit een vorige relatie gehad. Daarna worden twee dochters geboren. De oudste dochter (is de client) is nu 21 jaar en de jongste is 18 jaar.

In de kern zijn de individuele gezinsleden allemaal prachtige lieve mensen, elk begaafd met bijzondere talenten. Door de tijden heen is er wel veel energie verspeeld door de verstrikkingen in dit gezin. De enorme tragedie heeft zich dus afgespeeld voor de geboorte van de 21 jarige cliënt. Kennelijk hebben de ouders indertijd niet samen kunnen rouwen. Overigens hebben de ouders ook niet direct kunnen (t)rouwen en toen dan toch na 15 jaar getrouwd werd is dat in stilte veel later gebeurd. Dit huwelijk is niet openbaar gevierd. Was het niet-vieren een blijk van rouwen naar elkaar? Ook het niet of zelden vieren van de verjaardagen lijkt achteraf gezien als een blijk van rouw naar elkaar.

Bovendien heeft de moeder de vader niet willen eren in zijn vaderschap, waardoor hij zich terecht buitenspel gezet heeft gevoeld. "Ik voed de kinderen op" Hiermee is het gehele gezin op een verkeerde positie in het gezin terechtgekomen.