Table of contents
« Vorige Volgende »
De posities in de verstrikkingen:

- De oudste dochter, de plaatsvervangend partner van de vader, die geïdentificeerd is met de onbewuste boosheid van de moeder tav de vader, wegens het niet samen hebben kunnen rouwen om het gezamenlijke verlies en de respectloosheid van de moeder ten aanzien van de vader, als vader, de opvoeder. Zoiets van als je niet wil rouwen met mij om onze verloren kinderzielen mag je ook geen vader zijn voor mijn andere kinderen.

- Dat zware verlies dat de moeder niet alleen kan en wil voelen, draagt de cliënt (oudste dochter) uit een soort loyaliteit voor haar moeder, (Het lijkt wel of ze niet anders kan), zodat de oudste dochter op een dergelijk respectloze manier met de vader omgaat, zodat de vader wel boos moet worden op de oudste dochter, en de moeder dat op deze wijze gespiegeld krijgt.

- De vader, op zijn beurt kan niet anders dan via zijn eigen eerst levende dochter laten zien aan de moeder, (die in feite afwezig is), dat hij respect verdient door soms zelfs op een bijna dwangmatige wijze respect af te dwingen. De oudste dochter denkt dat hij geestelijk ziek is en de vader denkt dat de oudste dochter ziek is. En zo is de cirkel weer rond.
Door de verwensingen (rotwijf, kutmens, enz), naar de moeder toont de oudste dochter haar loyaliteit jegens de vader, omdat deze dat op onbewust niveau uitstraalt naar de moeder (Het is toch vreselijk niet gerespecteerd te worden'. Daardoor is het wel handig dat de vader ook zo'n last kan ervaren van de rotzooi die de oudste dochter achterlaat. (WC vies achterlaten, overal koffievlekken, (eigen) afwas niet opruimen) etc. Als men zich werkelijk inleeft wat dit meisje voor het ouderpaar draagt dan is de tol die ze daarvoor rekent niet eens zo hoog. En dat niemand ziet wat ze voor de algehele familieziel doet vindt ze natuurlijk heel dom (hetgeen ze ook steeds zegt).
De last die zij de ouders bezorgt vertaalt zich door hun koelkast leeg te eten, het voortdurende geschreeuw, het voortdurend geldvragen, de telefoontjes, ver voorbij middernacht thuiskomen, etc. De wet van herstel van het evenwicht noodt haar zo te handelen. Daarbij heeft het zowel het effect dat de vader er boos om wordt als ook dat de moeder de vader weer eens kan vernederen tav beide dochters door van hem te eisen in het bijzijn van zijn dochters dat hij zich als vader moet excuseren, terwijl hij zijn vaderlijke rol tracht te spelen, als een van hen in gedrag bijgestuurd moet worden. Hiermee kan de moeder eens te meer haar gebrek aan respect voor de vader, als vaderfiguur tonen
Wat een vindingrijkheid van de ziel van de oudste dochter om dat allemaal in één keer te kunnen bereiken met één en het zelfde gedrag. En zolang het patroon tussen de ouders niet wordt doorbroken zal ze hier onbewust mee doorgaan. Is het een excuus waar de moeder via de oudste dochter bij de vader om vraagt tav haar in de kou laten staan met haar miskramen? Wie doorbreekt deze vreselijke cirkel van machteloosheid? De vader heeft blijk gegeven dit wel te willen terwijl bekend is dat de moeder hier door hem moeilijk in te bereiken is. Haar pijn is ook bijzonder groot.

- De jongste dochter bleef tot dat de oudste dochter op haar 18e het huis uitging naar het buitenland aardig buiten schot. Maar zodra de oudste dochter vertrokken was moest ook zij de zware taak van haar oudst levende zus overnemen.
Wat hier blijkt is dat de familieverstrikkingen zo groot zijn dat de enige mogelijkheid voor het kind is om het huis te verlaten. De jongste zus is hierdoor wel de volgende die de projecties van beide ouders is gaan dragen.
De oplossing is dat de moeder op enige wijze zal dienen te worden betrokken bij de therapie of dat beide dochters hun blinde loyaliteit naar haar en de vader zullen opgeven.
In het laatste geval wordt het weer het probleem van de moeder en vader, die het probleem lange tijd hebben uitgeleend aan hun dochters. Daar de moeder niet toegankelijk bleek bij de opstellingen en dat ze het probleem alleen bij de vader deponeerde, is verder gekozen om de dochters vrij te maken van hun verstrikking door hen te helpen de blinde loyaliteit los te laten en hun ouders te gaan zien als HUN OUDERS met helaas een onopgelost probleem van onverwerkte rouw.