OCPD gedrag

OCPD is een van de passieve persoonlijkheidsstoornissen; individuen met OCPD zijn niet in staat een richting aan hun leven te geven. Ze zijn bang onafhankelijk te functioneren en hebben angst voor het maken van fouten of zich onbehoorlijk te gedragen. Ze worden besluiteloos, terughoudend, en geïmmobiliseerd. Deze mensen zijn verscheurd. Ze zijn sociaal volgzaam en intermenselijk respectvol. Onder het aangepaste vernis zijn er intense wensen om te rebelleren en voor zichzelf op te komen. Zij kunnen het niet omdat zij gevangen zijn door hun angst voor intimidatie en straf. Ze ervaren erge fysische spanningen en starre psychologische controles om hun impulsen te onderdrukken en te kunnen voldoen aan de verwachtingen van anderen. Hun voorzichtige, gecontroleerde, en perfectionistische gedrag komt voort uit dit conflict tussen vijandschap en angst voor sociale kritiek. Zij kunnen dit conflict alleen deels oplossen door hun wrok te onderdrukken en door overaangepast gedrag. Hun gedisciplineerd zelf-beperkend gedrag controleert hun intense en verborgen oppositionele en zelf-gerichte gevoelens. De machtige boosheid, verscholen achter hun goede aangepaste façade, breekt af en toe door in hun gedrag. Richards stelt voor dat mensen met OCPD zich op een passief agressieve manier kunnen en zullen gedragen; zij zijn alleen succesvoller dan individuen met een passieve agressieve persoonlijkheidsstoring in het verbergen van hun boosheid achter een aangepast gedrag. Een groot aantal individuen met OCPD binden hun rebellerende en oppositionele behoeften vast en verdedigen die tegen een gedragsdoorbraak door een buitensporig aanpassing en duidelijke afhankelijkheid. Zij zijn buitengewoon consistent; zij tonen een starre en niet veranderende uniformiteit in alle belangrijke omgevingen. Zij volgen niet alleen de regels, zij verdedigen ze. Als gevolg daarvan kunnen zij door anderen gezien worden als moraliserend en gelijkhebberig.
Individuen met OCPD zijn overdreven toegewijd aan werk en produktiviteit. Oldham stelt vast dat deze mensen al hun energie in hun werk investeren zij worden gespannen, angstig en overdonderd door de hoeveelheid werk die zij nog moeten doen. Mensen met OCPD behouden de controle over hun werkzaamheden door hun aandacht voor regels, details, procedures, en afspraken. Ongelukkigerwijs, kunnen zij daarbij zo gericht zijn op triviale details dat zij de belangrijke reden van de activiteit uit het oog verliezen. Zij zijn extreem voorzichtig en kunnen makkelijk in herhaling vallen. Zij blijven daarbij onbewust dat anderen geërgerd worden door de vertragingen en ongemakken die het gevolg zijn van hun gedrag. Zij kunnen hun tijd slecht indelen zodat belangrijke taken tot op het laatste moment uitgesteld worden. Hun perfectionisme bezorgt hun behoorlijke spanningen. Zij kunnen zo betrokken raken in alles te perfectioneren dat zij niet in staat zijn grote projecten af te ronden. En toch zijn zij niet in staat taken te delegeren. Eigenwijs staan zij erop dat de taken zo uitgevoerd moeten worden zoals zij dat zien. Zij geven gedetailleerde instructies hoe zaken gedaan moeten worden en zijn verbaasd en geïrriteerd als anderen creatieve alternatieven voorstellen. Zij kunnen hulp afwijzen, ook indien nodig, omdat zij geloven dat niemand anders het goed kan doen. Anderen worden gefrustreerd door hun starheid. Mensen met OCPD weigeren vaak een compromis zelfs als zij zelf inzien dat het voor hun eigen bestwil is vanwege het principe.
Mensen met OCPD kunnen middelmatig presteren in situaties die meer vragen dan een voorzichtige planning of aandacht voor het detail. Dergelijke situaties wekken bij hun angsten op dat hun bemoeiingen niet acceptabel zullen zijn voor hun zelf en anderen. Zij zijn ook intolerant in die situaties waarbij er een gebrek aan structuur is zodat hun behoefte voor controle en orde hun behoorlijk onaangenaam treft. Zij kunnen veilige nisjes in bureaucratische organisaties vinden waar de hiërarchische lijnen en gezagsstructuren duidelijk zijn. Zij zijn geneigd anderen veelvuldig in te perken; zij zijn perfectionistisch en gedisciplineerd; zij zijn hard voor zich zelf en anderen als hun geïdealiseerde standaarden niet gehaald worden. Zij zijn gewoonlijk gevoelig voor ceremonieel en correctheid; hun stijl is beperkend en heeft een gebrek aan vertrouwen en afwisseling. Voor mensen met OCPD, zijn vakanties en ontspanningsactiviteiten, als zij die al doen, serieuze taken die gepland en georganiseerd moeten worden. Vaak, ook op vakantie, nemen deze mensen werk mee zodat geen tijd verspild wordt. Individuen met OCP zijn geneigd niets weg te gooien. Ze houden stevig vast aan hun bezittingen en beschouwen het weggooien van spullen als verkwisting. Deze mensen bewaren en verdedigen hun bezit tegen alle indringers zelfs, dan als anderen klagen over de ruimte die in beslag genomen wordt door datgene wat verzameld is. Omdat zij van zo veel wensen en behoeften tijdens hun jeugd beroofd zijn, zullen zij dat beschermen wat zij bereikt hebben als volwassenen. Dit heeft een vrekkig, niet-gevende en ongenereus gedrag tot gevolg. Zij kunnen onder hun stand leven, zodat geld uitgeven gecontroleerd kan worden om een eventueel ongeluk in de toekomst op te vangen.

Genegenheid

Ondanks hun uitgebreide verdedigingsmechanismen, neigen individuen met OCPD een van de meest problematische persoonlijkheden te hebben in termen van psychiatrische symptomen. Door hun cognitieve en gedragsorganisatie zijn zij heel gevoelig voor de gehele reeks van genegenheidsstoringen. Zij worden getergd door zowel hun eigen veeleisende standaarden en de hoge verwachtingen die zij menen dat anderen van hen eisen. Individuen met OCPD zijn kwetsbaar voor spanningen in situaties waarbij zij geen controle over hun eigen lichamelijke en intermenselijke omgeving hebben. Zelfs in een vriendelijke en accepterende omgeving, zullen zij hun kansen voor bevrediging ongedaan maken of eenvoudig niet in staat zijn tevreden te zijn. Zij zijn verontrust door de erge interne conflicten die zijn niet kunnen ontvluchten dan wel op kunnen lossen. Zij geloven dat zij een plaats in de maatschappij moeten vinden die door anderen beoordeeld wordt als verantwoordelijk en produktief; echter, hoe meer zij aanpassen, hoe bozer en wraakzuchtiger zij zich voelen. Hun boosheid wordt vaak indirect geuit, soms door geestelijk afwezig te zijn.
Individuen met OCPD komen elke dag door, door precies hun routines af te handelen. De starheid in hun gedrag is noodzakelijk willen zij hun kokende woede succesvol controleren. Als zij afwijken van het absoluut volgen van de regels en regelingen, dan kan hun boosheid uitbreken en riskeren zij dat anderen hun wrok die zij werkelijk koesteren kunnen zien. Richards stelt ook voor dat mensen met OCPD emotioneel ingeperkt zijn omdat zij voor een ongecontroleerde uitbarsting van hun agressie vrezen hetgeen leidt tot afwijzing van dierbaren. McWilliams gelooft dat de onderliggende genegenheidsconflict bij OCPD tussen woede en angst is woede om gecontroleerd te worden en de angst om bestraft te worden. Sperry beschrijft de emotionele OCPD stijl als meedogenloos, boos, gefrustreerd, en geïrriteerd. Individuen met OCPD zijn vatbaar voor depressies, met name als ze ouder worden. Millon merkt ook op dat de OCPD kwetsbaar is voor een stevige depressie op latere leeftijd. Deze mensen, die gewetensvol, hardwerkend, en goed in de samenleving geïntegreerd zijn, zijn gevoelig voor verlies; zij nemen hun afnemende mogelijkheden en produktiviteit duidelijk waar als zij ouder worden. Ze reageren op deze veranderingen met zelf-bestraffende en zelf-kleinerende gedachten. Als zij de laatste jaren van hun carrière toegemoed zien of het pensioen naderen, worden zij geconfronteerd door het inzicht dat zij niet al hun levensdoelen zullen bereiken en bovendien hun eigen hoge standaarden ook niet. Een andere mogelijke reden voor een latere depressie voor mensen met OCPD is de nut-teloosheid van hun leven nadat zij zoveel van zichzelf hebben opgegeven ten behoeve van hun starre aanpassing. Een grote depressie van individuen met OCPD neigt tot een depressie met een onrustig en geïrriteerd karakter.
Individuen met OCPD zijn ook redelijk vatbaar voor angsten. Ze vrezen het maken van fouten en de bijbehorende bestraffing voor het niet perfect zijn. Zij schijnen geleerd te hebben dat er een toelaatbare maar beperkte ruimte van aanvaardbaar gedrag is. Benjamin veronderstelt dat de OCPD ontwikkelingsgeschiedenis mogelijk een ongenadige dwang bevat heeft om te correct te presteren en de regels te volgen, ongeacht de persoonlijke kosten. Als kinderen, zijn individuen met OCPD gestraft voor falen en er werden weinig, zo niet geen, beloningen voor succes gegeven. Het hoogste waar zij op konden hopen was het vermijden van kritiek en bestraffing. Het was een omgeving met weinig warmte; de nadruk lag op controle. Als volwassenen hebben deze individuen geleerd om hun angsten te onderdrukken, door zich deze controle eigen te maken. Zij beperken zich tot die activiteiten die toegestaan zijn door de machtigen en ze verwerpen andere mogelijke activiteiten. Zij passen de regels zorgvuldig toe zodat zij niet in onacceptabel gedrag vervallen. Een deel van de reden waarom ongestructureerde activiteiten of situaties zoveel angsten oproepen voor OCPDers is het gebrek aan veiligheid doordat de gedragsregels onbekend zijn dan wel welk gedrag veiligheid bevorderd.

Verdedigingsstructuur

De OCPD verdedigingen zijn beredeneren, isoleren van genegenheid, ongedaan maken, reactie formatie, verplaatsen en terugtrekken. Deze verdedigingen worden gebruikt om de angsten te controleren ten koste van alles met de hoge persoonlijke prijs van beperking. Dit laat toe dat individuen met OCPD doelbewust en evenwichtig lijken te zijn. Echter, zij moeten de interne verstoring beheersen van hun onopgeloste strijd tussen gehoorzaamheid en verzet. De strijd bedreigt de balans die zij zo moeizaam ontwikkeld hebben om te gooien. Zij moeten zowel een extern zichtbare uitbarsting van hun boosheid als ook hun interne verstoring van emoties en impulsen controleren:
De externe uiting van vijandschap en agressie kan beheerst worden door het vinden van, en het alliëren met autoriteiten. Individuen met OCPD ontvouwen een strategie van belonen en toestaan van veiligheid van diegenen die aan de macht zijn om hun respect en bescherming te vergaren. Zij kunnen rechtvaardigen dat zij hun eigen vijandige impulsen op ondergeschikten kunnen uitlaten terwijl zij tegelijkertijd de steun vergaren van de autoriteiten. Veel van de OCPD zelf rechtvaardige moraal weerspiegelt hetzelfde proces. Deze individuen kunnen het ongedaan maken om zichzelf te compenseren voor onacceptabel gedrag en leunen op de vriendschap met de autoriteiten. [Ongedaan maken is de belangrijkste verdediging van individuen met OCPD; zij maken iets met acties ongedaan die een onbewuste betekenis hebben van goed maken en/of magische bescherming]. Desalniettemin, het aanpassen van OCPDers en hun etiquette zijn façaden om afwijzing en bestraffing te vermijden. Intern blijven deze mensen zich verzetten.
Interne impulsen worden gecontroleerd door gebruik te maken van identificatie en sublimeren. Sublimeren laat toe dat een onacceptabele vijandschap getoond mag worden in sociaal aanvaardbare beroepen als rechter, politieagent, soldaat of chirurg. Individuen met OCPD kunnen ook strenge en controlerende ouders zijn om hun vijandschap te verhullen.
Het beheersen van de vijandige impulsen kan ook bereikt worden door gebruik te maken van reactie formatie en isolatie. Vleiend en volgzaam OCPD gedrag, terwijl anderen normaliter gefrustreerd en boos zijn, kunnen afgeleid worden van een reactie formatie van hun eigen rebellerende behoeften. Zij binden hun verzet en boosheid zo stevig vast dat het tegenovergestelde gedrag opduikt. Individuen met OCPD kunnen ook hun emotionele reacties op situaties afzonderen en isoleren. Zij blokken of neutraliseren gevoelsmatige reacties waarvoor zij zich zouden schamen of afkeuring bij anderen kunnen oproepen.
Individuen met OCPD proberen niet de tegenstellingen te herkennen tussen hun impulsen en hun gedrag. Zij doen dit door hun zelfbewustzijn te beperken en vermijden zelfonderzoek. Niet allen accepteren zij de door de autoriteiten gesteunde eisen en verwachtingen; zij geloven echt dat deze terecht zijn! Dit brengt vaak deze mensen institutionele goedkeuring en steun. Deze beloningen zorgen voor een versterking van hun neiging tot zelf-rechtvaardigheid en gehoorzaamheid.
Stone merkt op dat individuen met OCPD in de toekomst leven (vergeleken met de Cluster B individuen die voornamelijk in het verleden leven). Zij zijn geobsedeerd met het voorzien van alle gevaren en mogelijke fouten. Hun gedrag heeft de defensieve kwaliteit van het vermijden van boosheid van ouderlijk of autoritair gezag door dubbel te controleren of er een fout gemaakt is.
Er zijn vele hulpverleners die vertrouwen op dezelfde verdedigingspatronen als de mensen met OCPD. Zij zijn ook genegen tot het overwaarderen van orde en correctheid. Als hulpverleners zich hiervan niet bewust zijn, kunnen zij samenspannen met de verdedigingsmechanismen van OCPD-cliënten; dit is een veelvoorkomend probleem en het heeft altijd een nadelig effect op de behandeling.