In dit artikel belicht ik, nav de stijging van het aantal zelfmoorden onder jongeren, de diepgaande impact van pesten, trauma en familiegeheimen op de ontwikkeling van jongeren. Via een boekverslag van Carry Slee’s Spijt! wordt aangetoond hoe structurele uitsluiting en het zwijgen van omstanders kunnen leiden tot een tragische afloop. Aanvullende educatieve teksten verklaren dat pestgedrag vaak voortkomt uit onveiligheid en onverwerkte emoties, waarbij zowel de dader als het slachtoffer hulp nodig hebben. Verder wordt met het verhaal Familiegeheimgeïllustreerd hoe intergenerationeel trauma en oorlogsgeheimen decennialang een schaduw over familierelaties kunnen werpen. Laten we benadrukken dat het doorbreken van stilte en het bespreekbaar maken van pijn essentieel zijn voor herstel. De centrale boodschap is dat emotionele openheid en verantwoordelijkheid noodzakelijk zijn om destructieve sociale patronen te stoppen.
Spijt! is een indrukwekkend en verdrietig boek. Het laat goed zien hoe erg pesten iemand kan beschadigen en hoe belangrijk het is om op te komen voor anderen. Het verhaal maakt pijnlijk duidelijk dat niets doen ook gevolgen heeft. Het einde is heel heftig, maar wel realistisch en leerzaam. Het boek heeft mij laten nadenken over de huidige tijd met buitensluitingen, verhoogde zelfmoor van jongeren, het gedrag van wegkijkers en het ontbreken van gezamenlijke verantwoordelijkheid.
Bekijk de pdf kaart en de korte video en de docu-dialoog op mp3 formaat hieronder.